ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

ΟΙ ΠΡΟΒΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ (2012 -2013)

Φίλοι μας γεια σας. Το πρόγραμμα των μαθημάτων χορού, για την χρονιά 2012 - 2013, όπως διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή έχει ως εξής :

Κάθε Δευτέρα 6-8:30, μάθημα στο Δουρούτειο πνευματικό κέντρο, Θερμοπυλών 11 - 13 και Αγησιλάου, στον Κεραμεικό. (Η Θερμοπυλών είναι η συνέχεια της Ασωμάτων μετά την Πειραιώς.)

Δείτε τον χάρτη της περιοχής :

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Κάθε Τετάρτη 6-8:30, μάθημα στην οδό Ι. Θεολόγου 22 και Αμφιτρίτης στό παλιό δημαρχείο Ζωγράφου. Το χορευτικό της Τετάρτης είναι υπό την αιγίδα του ιερού ναού του Αγίου Θεράποντα.

Δείτε τον χάρτη της περιοχής :

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Από την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου και κάθε Παρασκευή 6 - 8:30 , μάθημα στην αίθουσα της Παναρκαδικής ομοσπονδίας Ελλάδος, οδός Τζωρτζ 9 στην πλατεία Κάνιγγος, δίπλα στο Πολυτεχνείο.

Δείτε στην παρακάτω διεύθυνση τον χάρτη της περιοχής :

Τζωρτζ 9 πλατεία Κάνιγγος

Μπορεί κανείς να παρακολουθεί τα μαθήματα μία, δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα χωρίς κάποια παραπάνω οικονομική επιβάρυνση.

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Αντιγραφή από την ιστοσελίδα "λογομνήμων":

“Ένας φτωχός φουστανελάς” από τον Γ. Σεφέρη

Ο Γιώργος Σεφέρης μιλάει για τον Θεόφιλο στην ομιλία του για τον Μακρυγιάννη:
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο. Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί που οι πρόγονοί του βάζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης, τριγύριζε στα χωριά του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του. Υπάρχουν στον Άνω Βόλο κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη που δείχνουν το πέρασμά του -αν σώζουνται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε. Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε τον έριξαν κάτω από μιαν ανεμόσκαλα και του ‘σπασαν ένα δυο κόκαλα. Ο Θεόφιλος, ωστόσο, δεν έπαυε να ζωγραφίζει σε ό,τι έβρισκε. Είδα πίνακές του φτιαγμένους πάνω σε κάμποτο, πάνω σε πρόστυχο χαρτόνι. Τους θαύμαζαν κάτι νέοι που τους έλεγαν ανισόρροπους οι ακαδημαϊκοί. Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος, δεν είναι πολλά χρόνια, και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε μ’ ανοιχτό το στόμα στην Αθήνα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό αλλά και να διδαχτούμε από το λαό.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ “ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ – Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”